حاصل سبزترین باور من،برگ زرديست كه از لاي

 ورق هاي دلم مي ريزد.

مانده ام سخت غريب،ديگر از سبزترين حادثه ها

 مي ترسم...

امشب برات گقتمتمام ناگفته های دلم را.

امشب برات گفتمآن چه را که باید می گفتم ومی شنیدی.

امشب برات گفتمنمی دونم تنهام می ذاری یا نه!

ولی بدون دوست دارم پیشم باشی و تنهام نذاری.

امشب برات گفتممی دونم حالتو خراب کردم،می دونم دلت گرفت...

ولی امشب برات گفتمبرات گقتم تا نکنه یه وقتی روی صداقتم شک

کنی.

امشب برات گفتمولی نمی دونم بازم دوستم داری یا نه!

امشب برات گفتم و گفتم و گفتم...

ولی امشب چقدر سبک شدم،انگار یه کوله بار پر از بار از روی

 دوشم برداشته شد.

امشب برات گفتمولی با این وجود بدون، دوست ندارم از پیشم بری...

چه بارانی است در بیرون این اتاق!

باران؟

ابرهای همه ی غم های تاریخ،

یک باره بر سرم باریدن گرفته اند.

کسی نمی داند که در چه دردی وتبی

می سوزم ومی نویسم!

غروب یک روز پاییزی...

یادش به خیر

خوب من!

به انتظار بازگشت تو،در کوچه پس کوچه های غربت به انتظارت نشسته ام

و ثانیه ها را به شوق دیدنت زینت داده ام

تا نظاره گرلحظه های با تو بودن باشم...

به یاد تو

۱۹:۲۲ در اوج دلتنگی