مثل پروانه به شمع

و تو هر لحظه که از من دوری

من،به چنگال شتابنده ترین باد بیابان پیما

آه سرگردانم و تو خود می دانی واژه ی فاصله، یک فاجعه است

لحظه ها را دریاب. 

انگار که می خواهی چشمانم دست از سر چشم تو بردارند

امروز از دستان سرد تو بوی جدایی هم که می آید

چشمان من روشن!

نگو که نه!

دستان تو تندیس اقرارند

بعد از تو دیگر شعرهای من رنگ غروب پرغم پاییزند

در قافیه های غزل هایم،غم واژه ها در حال تکرارند

رفتی و پس از تو به جا مانده حجمی پر از احساس تنهایی

هم صحبتان من فقط حالا،این سایه های روی دیوارند.

بر گرفته از دست نوشته های مهربانترین یارم<اصلان>

کسی اینجا به فکر این غریبه در قفس نیست.دلم امشب برایت سخت تنگ است...

فقط در دستان گرم تو مردن قشنگ است...

دلم امشب به اندازه ی تمام دلتنگی های دنیا گرفته...

 مي شود و در تلاطم شاخه‌هاي بي برگ، زير چتري كه مرا از باران جدا

مي كند،به دنبال نيمكتي مي گردم تا دوباره به ياد آورم همه آن روزهايي را

 كه با بوي تو و بي روي تو بي اعتنا از كنارم گذشتند...

كسانيست كه نمي رسند و رسيدن،حق كسانيست كه نمي دوند.

مهربانم

با يك بغل ياس در كوچه ي انتظار به انتظار نشسته ام.

تاشايد بيايي ،شايد،

 شايد...

امشب چه بنويسم كه دگر انديشه هايم از ترس چشمان تو

 از زير قلم مي گريزند.

وتنها خاطرات تو را،برايم به يادگارمي گذارند.

اگر از تو ننويسم روحم، قلبم وتمام وجودم سرشار از ناگفته ها

خواهد ماند.

هيچ چيز جز نوشتن آرامم نمي كند.

از خداحافظي ها غمگين نمي شوم

ديگر عادت كرده ام به تكرار يكنواخت

دوري ودوستي خورشيد وماه.